w 2010

Hm, zamiłowanie do książek rozpoczęło się wraz olimpiadą literatury i języka polskiego (bio). W marcu 2010 trafiłam na akcję 52książek, a jako że zawsze byłam osobą „celową”. I stawiałam i stawiam przed sobą różne czasem mini czasem max cele to do mojej niepisanej listy dołączyła akcja 52książek. Skoro jak już czytać to dużo albo wcale. Akcja świetnie mobilizuje i po części raduje wraz ze wzrostem ilości przeczytanych książek!

Aktualnie: 51 książek, 14247 stron

1# „Seria niefortunnych zdarzeń Tom 10 Zjezdne zbocze” Lemony Snicket, 358

2# „Seria niefortunnych zdarzeń 11. Groźna grota” Lemony Snicket, 336

3# „Seria niefortunnych zdarzeń 12. Przedostatnia pułapka” Lemony Snicket, 364

4# „Seria niefortunnych zdarzeń 13. Koniec końców” Lemony Snicket, 352

5# „Opactwo Northanger” Jane Austen, 192

6# „Dziady” Adam Mickiewicz, 225

7# „Konrad Wallenrod” Adam Mickiewicz, 56

8# „Kordian” Juliusz Słowacki, 99

9# „Nie-Boska komedia” Zygmunt Krasiński, 82

10# „Gottland” Mariusz Szczygieł, 232

Zabawna i lekkim piórem pisana.

11# „Sercątko” Herta Müller, 212

12# „Lalka” Bolesław Prus, 586

Zanim zabrałam się na Lalkę sporo już o niej wiedziałam – ale jednak i tak mnie zaskoczyła. Chociaż to lektura, dużo wątków, bohaterów to połączenie tych elementów wyszło zaskakująco Prusowi. Zanim zaczęłam ją czytać wszyscy chwalili, mówili: będziesz wracać do tej książki. Mieli rację. Każdy bohater wydaje się być precyzyjnie dopracowaną budowlą (specyficzny styl mówienia, poglądów, gestykulacji czy sam wygląd), ale także umieszczone w tekście myśli, refleksje tegoż bohatera sprawiają, że w trakcie czytania sama mogłam wydać opinię na temat zachowań – krytykować czy też chwalić. Co poskutkowała istnym związaniem się z Lalką – jej bohaterami, problemami, wątkami. Nie było dnia, w którym nie myślałam o poglądach Wokulskiego czy Rzeckiego, ale także o kwestiach poruszanych na łamach książki. Prus w niezwykły sposób przedstawił koleje losu Wokulskiego i wątków pobocznych, ale oprócz tego podkreślił różnorodność refleksji, poglądów, sposobów patrzenia na świat.

13# „Cesarz” Ryszard Kapuściński, 156

Hmm… Przyznam szczerze, że nie podobała mi się. Owszem język, konstrukcja, styl są wspaniałe. Jednak sam temat. Jest to w sumie bardziej biografia cesarza, elementy z jego życia niż klasyczny reportaż, w którym np opisane są konflikty. Kapuściński bardziej skupił się na jego osobie, charakterystyce jego postaci. Po części też próbuje wyjaśnić, zrozumieć narzędzia władzy jakie panują w Etiopii.

14# „Miasto utrapienia” Jerzy Pilch, 350

15# „Dr House i Filozofia – Wszyscy kłamią” William Irwin, Henry Jacoby, 270

16# „Mendel Gdański” Maria Konopnicka, 64

Bardzo krótkie, ale warto zajrzeć właśnie ze względu treść noweli. Porusza problem mniejszości narodowych (Żydów). Właściwie w bardzo prosty sposób opisuje nastroje społeczne, kreśli sytuację, antysemitów, samych Żydów. Wszystko jest utrzymane w koncepcji realistycznej, co moim zdaniem poskutkowało możliwym wyobrażeniem sobie akcji. Przynajmniej ja czytając czułam jakby to się działo tuż obok.

17# „Nad Niemnem” Eliza Orzeszkowa, 367

18# „Zbrodnia i kara” Fiodor Dostojewski, 456

19# „Podróże z Herodotem” Ryszard Kapuściński, 262

20# „Gloria victis” Eliza Orzeszkowa, 46

21# „Kamizelka” Bolesław Prus, 16

22# „Kafka nad morzem” Haruki Murakami, 622

23# „Trans-Atlantyk” Witold Gombrowicz, 120

24# „Kronika ptaka nakręczacza” Haruki Murakami, 621

25# „Maria Antonina” Stefan Zweig, 365

26# „I była miłość w getcie” Marek Edelman, 160

„Kto ma prawo pisać o przeżyciach tych, którzy „poszli do wagonów, i tych, którzy ocaleli, o ich walce, żeby uratować życie własne, ale czasami czyjeś cudze, droższe lub ważniejsze (…) Kto ma prawo cokolwiek mówić o takich wyborach, motywach, rozpaczliwych decyzjach?” (Przedmowa Jacka Bocheńskiego w książce)

27# „Prawiek i inne czasy” Olga Tokarczuk, 260

28# „Samsara” Tomek  Michniewicz, 360

29# „Cień wiatru” Carlos Ruiz Zafon, 516

30# „Szepty” Marek Adamkowicz, 174

31# „Pamiętnik” Nicholas Sparks, 206

32# „Zaginiony symbol” Dan Brown, 623

Ostatni raz gdy czytałam Dana Browna miałam naście lat i byłam o wiele bardziej naiwna. Teraz wszystkie odkrycia, badania i wzniosłe myśli traktowałam z przymrużeniem oka. Książkę bardzo szybko się czyta, jest wciągająca. Moim zdaniem jednak za dużo było intryg, insynuacji. Dan Brown powtórzył schemat, który zaprezentował w swoich poprzednich powieściach.

33# „W rytmie allemande” Francois Nourissier, 249

Jedna z tych książek, z którą się męczę. Odkładałam na półkę, kończyłam czytanie po dwóch stronach, ale jednak wracałam do niej. Narracja jest pełna dygresji i czasami gubiłam się czy to mówi bohater czy autor. Myślę, że jest to jedna z tych książek, do których wrócę, bo przemyślenia i refleksje w niej zawarte są bardzo intrygujące. A także sama historia młodych ludzi o dojrzewaniu w czasie wojny, podejmowaniu decyzji. Przede wszystkim też wspaniały Paryż z licznymi kawiarenkami, placami, parkami…

34# „Medaliony” Zofia Nałkowska, 70

Książka ma tylko 70 stron, ale bardzo mnie poruszyła. Najbardziej byłam zdumiona gdy odkryłam, że jest na faktach i te okropne, wstrząsające historie naprawdę mogły się wydarzyć.

35# „At Bertram’s Hotel” Agatha Christie, 245

To jest moja pierwsza książka Agathy Christie, którą przeczytałam. Dużo słyszałam o autorce i w końcu zdecydowałam się przeczytać. Chociaż to kryminał to bardzo dobrze się przy niej bawiłam i dużo śmiałam. Przez większość stron narzekałam, że nie było jeszcze ciała… a gdy się pojawiło nie mogłam się oderwać. Bardzo podobały mi się krótkie rozdziały, które prowadziły do zaskakującego zakończenia. A samo zakończenie… bardzo skomplikowane :)

36# „Ludzie Bezdomni” Stefan Żeromski, 395

Mnie akurat bardzo urzekły dzieje doktora Judyma, chociaż do końca nie akceptowałam jego wyboru. Gdzieś tam nawet wydawało mi się, że rozumiem jego decyzję albo staram się rozumieć. Szczególnie podobał mi się dziennik Joasi Podborskiej.

37# „Dziennik nimfomanki” Valerie Tasso, 270

Film podobał mi się tak sobie, ale chciałam go porównać z książką. Szczególnie gdy dowiedziałam się, że jest to ekranizacja dziennika. Nie jest on arcydziełem, ale czyta się go bardzo szybko. Oprócz szeroko promowanych scen erotycznych jest to przede wszystkim opowieść o kobiecie, która poszukuje spełnienia, prawdziwej miłości, przyjaźni. Warto ją przeczytać na pewno by się trochę oderwać od świata i zatracić w świecie innych fascynacji w gorącej Barcelonie.

#38 „Kapuściński non-fiction” Artur Domosławski, 565

#39 „Boska komedia” Dante Alighieri, 370

#40 „Wesele” Stanisław Wyspiański, 170

Chociaż nigdy za dramatami nie przepadałam to „Wesele” przypadło mi do gustu. Uwielbiam niektóre dialogi, które przyprawiały mnie o śmiech i nawet elementy fantastyczne, które były ciekawym dopełnieniem. Nie podobało mi się natomiast zakończenie. Tytuł przecież zobowiązuje, a koniec był taki… nie-weselny.

#41 „Chłopi” Władysław Reymont, 532 (Tom I)

#42 „Chłopi” Władysław Reymont, 515 (Tom II)

#43 „Przedwiośnie” Stefan Żeromski, 226

#44 „Proces” Franz Kafka, 142

Już na samym początku czytania „Procesu” próbowałam go zrozumieć. Wtedy wykluła mi się interpretacja, że jest to alegoryczne przedstawienie człowieka inteligentnego, ale samotnego, który ma ochotę powiedzieć: stop i spróbować coś zmienić w monotonnej, bezcelowej, rytualnej egzystencji.

Po przeczytaniu kilku interpretacji tylko utwierdziłam się, w mojej tezie, która właściwie jest pewnego rodzaju syntezą przeczytanych. Moim zdaniem „Proces” to walka, nieszczęśliwie przegrana, ale walka o swoje „ja” (korzystając właśnie z tych interpretacji) w zniewoleniu politycznym, samotności w świecie, alienacji, winie.

„Proces” to bardzo ciekawy utwór. Myślę, że można do niego wracać i dyskutować wiele razy i w zależności od pogody, dnia i osoby różne interpretacje będą wydawać nam się bliższe lub dalsze.

#45 „Pamięć dzieł Polskich: podróż i niepomyślny sukces Polaków” Karol Lubicz-Chojecki, 103

#46 „Granica” Zofia Nałkowska, 225

#47 „Katarzyna II” Władysław A. Serczyk, 288

#48 „Perswazje” Jane Austen, 198

#49 „Biblia złych wiadomości” Anna Blundy, 328

#50 „Heroina” Tomasz Piątek, 149

#51 „Sztuka doczesnej mądrości” Baltasar Gracian, 189

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s